Vuttichai 的个人资料Ju-ve-nile >>> เรื่องร...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
Ju-ve-nile >>> เรื่องราวของนกหัดบิน >>>ผู้ชายนิทรา >>>
ดั่ ง นั ก ร บ ผู้ ห นึ่ ง > >>
เมื่อมนุษย์ถูกสาปให้มีเสรีภาพ >>>
เธอเคยมีความฝัน ... และตอนนี้เธอก็ยังฝันอยู่
By Juvenile
เธอเคยมีความฝัน ... และตอนนี้เธอก็ยังฝันอยู่ เธอหัวเราะเล็กๆก่อนที่จะตอบ ... หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะตัวเธอเองที่ยินยอมในพันธนาการนั้น
ลมหนาวพัดหวีดหวิว กรีดใจปลิวไปตามลมBy Juvenile ____________________________________________ จะปรับสูงขึ้นจากที่เคยเป็นในตอนต้นฤดูหนาวเพียงเล็กน้อย แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง จากซอกนิ้วที่แฉะชื้นไปด้วยเหงื่อที่มากผิดปกติต่างจากช่วงสัปดาห์ก่อน นับถอยหลังไปอีกไม่ถึงยี่สิบวันแล้วที่ปฏิทินแผ่นสุดท้าย ... จะถูกโยนทิ้งไปพร้อมกับแกนโลหะที่ใช้ยึดมันไว้ ซึ่งปฎิทินตั้งโต๊ะอันใหม่ก็จะถูกนำมาตั้งโชว์หราแทนที่ เตรียมพร้อมที่จะถูกทำเครื่องหมายและจดบันทึกเล็กๆน้อยๆสำหรับปีถัดไป ถึงตอนนั้นก็ได้แต่หวังว่าจะมีแต่สิ่งที่ดีๆก้าวเข้ามาในชีวิต ทั้งที่ไม่มั่นใจเลยว่าสิ่งร้ายๆซึ่งวนเวียนรายล้อมรอบกายอยู่เดิมนั้น จะถูกพัดพาออกไปพร้อมกับการก้าวข้ามสู่ศักราชใหม่ อย่างน้อยก็คงจะมีความทุกข์ทนอยู่สองสามประการกระมัง ที่แน่ใจได้เลยว่ามันจะเดินทางไปพร้อมกับวันเวลาที่หมุนวนไปข้างหน้า โดยไม่แยแสกับฤดูกาลที่กำลังผันเปลี่ยนพร้อมกับโลกที่กำลังหมุนต่อไป มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ... กิริยาท่าทางอันนิ่งเฉยแสนเย็นชาเช่นนั้น เกิดขึ้นพร้อมๆกับวันที่ลมหนาวเริ่มต้นพัดโบกโบยยอดไม้ในปีนี้หรือเปล่า หรือว่าเป็นเวลาหลังจากฤดูร้อนอันแสนยาวนานที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้า หรือ ... มันจะเกิดขึ้นและดำเนินมาเนิ่นนาน เพียงแต่ว่าไม่เคยถูกสังเกตเลยสักครั้ง ความจริงเป็นเช่นไรนั้นไม่อาจรู้ได้ ... นอกจากเจ้าตัวผู้แสดงพฤติกรรมดังกล่าวจะเอื้อนเอ่ยถึงความเป็นมาของมัน ซึ่งบางทีแม้แต่ใครคนนั้นอาจจะยังไม่แน่ใจเลยว่ามันเริ่มต้นขึ้นได้อย่างไร แต่ไม่ว่ามันจะเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเกิดขึ้นได้อย่างไร ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่สลักสำคัญมากนัก เพราะสิ่งที่ทำให้ผมต้องทนทุกข์ทรมานใจอย่างหนักนั้น เป็นเรื่องที่เค้าแสดงพฤติกรรมเช่นนั้นกับใครมากกว่า ร่างกายของผม มันชาตั้งแต่ใบหน้าลามลงไปจนถึงปลายเท้าทั้งสองข้าง ตรึงอวัยวะทุกอย่างให้แข็งนิ่งอยู่ในสภาพที่ไม่อาจติงไหว ความเฉยชามึนตึงอันเกิดขึ้นตรงหน้า ... ส่งผลให้สมองตกอยู่ในห้วงภวังค์ชั่วครู่ ก่อนที่จะตามมาด้วยกลุ่มความคิดอันแสนสับสนวุ่นวาย ระคนกับความรู้สึกที่มันล้นปรี่เจียนจะขาดใจแทบจะทุกวินาที สายตาที่ว่างเปล่าแสดงออกถึงความรู้สึกที่ขาวโพลน สีหน้าที่ไร้การรับรู้ ปราศจากการแสดงซึ่งอารมณ์ สร้างความเจ็บปวดที่มองไม่เห็นภายในหัวใจที่ห่อเหี่ยวเกินทน หากจะทำเช่นนี้ สู้เอามีดมากรีดเนื้อแล้วลูบทาด้วยน้ำเกลือยังจะดีเสียกว่า หรือถ้ายังไม่หนำใจ จะเอาแส้ฟาด ใช้ปลายดาบควักคว้านเครื่องใน ก็ไม่ว่ากัน แต่ขอร้องเถอะ อย่าเอาน้ำที่แสนเย็นยะเยือกมาซัดสาด ... ในช่วงเวลาที่อากาศมันหนาวเหน็บเหลือประมาณอีกเลย เพราะลำพังความเงียบเหงาที่แทรกซึมอยู่ท่ามกลางลมหายใจที่เข้าออก ก็เหนี่ยวนำเอาความซึมเศร้าเปล่าเปลี่ยวมาสู่ดวงใจมากเกินพอแล้ว ทำไมถึงได้ใจร้ายกับผมนัก หรือเป็นเพราะสิ่งที่ผมเคยกระทำไว้ในอดีต มันหนักหนาสาหัสจนคุณไม่อาจให้อภัยคนอย่างผมได้อีก นี่หรือเปล่าคือสาเหตุอันเป็นจุดเริ่มต้นของความเย็นชาที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง มันก็คงจะสาสม เพราะตัวผมเองก็ไม่เคยยกโทษให้ตัวเองได้เช่นกัน ถ้าอย่างนั้นก็จงทำเถอะ จงสำเร็จโทษคนๆนี้อย่างทุกข์ทรมาน ... ให้สาสมกับความผิดที่มันเคยได้ก่อไว้ ลงโทษทัณฑ์ที่มันบีบคั้นหัวใจ ให้ความทุกข์ระทมทรวงในมันแทรกซึมลงไปในทุกกระแสประสาทความรู้สึก ให้จิตใจมันได้เศร้าสร้อยและสิ้นหวังกับการมีชีวิตอยู่บนโลกเบี้ยวๆใบนี้ ให้ความอบอุ่นที่เคยมีมันได้เหือดแห้งไป ... พร้อมกับกำลังที่หัวใจจะใช้ในการเต้นต่อไปในวันข้างหน้า บางทีตอนที่ไอเย็นสุดท้ายของฤดูกาลแห่งความหนาวเหน็บนี้สิ้นสุดลง เปลวไฟแห่งความมีชีวิตชีวาซึ่งเคยลุกโชนอย่างริบหรี่อาจจะมอดดับ ในเวลาเดียวกับที่ความทุกข์ตรมก็ดำเนินมาจนถึงขีดสุด หัวใจคงสลายพร้อมกับจิตใจที่ล่องลอยอย่างคนไร้การรับรู้ มีแต่ความเย็นชาเท่านั้นที่พันธนาการทั้งร่างไว้ จูงลากเอากายที่ชอกช้ำภายในให้จมดิ่งสู่นรกแห่งความเย็นยะเยือก ให้มันถูกแทะเล็มด้วยความสิ้นหวังอย่างช้าๆแต่เนิ่นนาน ชุ่มแช่อยู่ในความแฉะชื้นที่หนาวสั่นไปตราบชั่วกาลนิรันดร์ ป.ล. อย่าแปลกใจที่อ่านแล้วตาลาย อย่าแปลกใจที่อ่านแล้วไม่รู้เรื่อง อย่าแปลกใจที่ไม่สามารถอ่านได้จนจบ และอย่าแปลกใจที่ไอ้คนเขียนมันเป็นบ้าอะไร ... ________________________________________ http://themoon.diaryclub.com |
||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒
|
|
